poezja

poniedziałek

Anna stoi przed lustrem
włosy ma w nieładzie
i zakurzone myśli
w których głaszcze
bezdomnego już kota

zaczyna
od odbicia dłoni na ścianie
przegryzienia własnego sznurka
od dwóch gęstych i ciężkich
uczuć

Anna pije wódkę
z landrynkami i sokiem
nie znosi kiedy jest gorzko

rozmawia z Ewą
ale ta czeka już tylko na swój pociąg
nie odbije przecież na drodze Anny
swoich zbyt ostrych śladów

mówi jeszcze tylko
abym zrobiła loki